Festiwale, festiwale.....a jednym z wielu, na których miałam okazję gościć był Ropczycki Festiwal. Odbywał on się 20 lipca 2008 na Stadionie „Błękitnych” w Ropczycach. Atrakcji było niemało, bo oprócz mnóstwa konkursów dla całych pokoleń, gwiazdami uświetniającymi imprezę byli: rzeszowski zespół Neonovi oraz dinozaur polskiego rocka Perfect.

   Dzięki uprzejmości Pani Dyrektor z ropczyckiego Centrum Kultury oraz firmie 4giga (głównym organizatorom) uzyskałam akredytację na koncert, co umożliwiło mi 100% uczestnictwo, sporządzenie dokładnej relacji oraz kontakt z zespołami.

   Imprezka troszkę się opóżniła, zaczęło się dobrze po godzinie 17, na którą pierwotnie planowany był start uroczystości. Prowadzący jednak „nadrobił” straty czasowe, zachęcajac zgromadzonch do wzięcia udziału w rozmaitych konkursach. Zaczęli zatem najmłodsi, potem pary porzucały w siebie jajkami, a zakończyliśmy na wspólnym przeciąganiu liny. Rozlosowane były też nagrody rzeczowe, tłumy skakały po gadżety rzucane ze sceny. Wszyscy zaczęli się „rozgrzewać” i przygotowywać na występ pierwszego zespołu.

   Punktualnie o godzinie 20:00 na scenie pojawili się Neonovi. Rozpoczęli mocnym uderzeniem, wokalista zaprosił zgromadzonych do zabawy. Zaczęliśmy zatem skakać, szaleć, tańczyć, nawiązało się nawet małe pogo. Wspaniałe kompozycje zepołu przeniosły nas w klimat lat 60-tych. Typowo rockowe aranżacje po prostu nie pozwalały nam stać bezczynnie. Kapela prezentowała utwory z nowej płyty, naprzemiennie snując ballady i rockowe kompozycje. Jakże trafne okazało się zagranie znanego ogółowi przeboju „Song 2”. I tutaj już nikt nie stał, nawet starsi zaczęli bujać się w rytmie tego szalonego, przesyconego energią kawałka. Pośpiewaliśmy sobie na melodyjnym „Na krawędzi” czy spokojnym, uroczystym „Niebie”.

Możnaby opowiadać i opowiadać o tym jak wspaniale grali Neonovi, ale niestety trzeba się straszczać i przejść dalej. Po ich ponad godzinnym występie na małej scenie stadionu rozpoczął się mrożący krew w żyłach pokaz ogni. To było świetne rozwiązanie, gdyż na dużej scenie zaczął instalować się zespół Perfect, a publicznośc nie miała tak zwanego „przestoju” tylko mogła sobie obejrzeć ten niezwykły pokaz. Jednak już wszyscy żyli tylko jednym....Perfectem. Przed występem miałam możliwość porozmawiania z muzykami, którzy tryskali energią, słysząc tłum skandujacy „Perfect, Perfect!”. Tak więc o godzinie 22:00 na scenę wyszedł...

....Grzesiu Markowski z ekipą. I to było to na co wszyscy czekali, euforia ogarnęła cały stadion. Zespół rozpoczął zatem porywajacy występ... Pierwszy utwór... wszyscy zaczęli skakać i tanczyć w rytm muzyki. Coś wspaniałego, niesamowite wrażenie. „Autobiografia” „wykorzystała” nasz gardła, wszyscy wspólnie odśpiewaliśmy ją z zespołem, co pokazało jak bardzo ceniony w naszym kraju jest Perfect. Nastąpiło totalne „opętanie” muzyczne. „Ale w koło jest wesoło” to był szczyt! To co się działo, ten krzyk, pisk, skakanie, szaleństwo, po prostu szaleństwo! Grzesiu podchodził do publicznosci, „spuszczał” nam mikrofon, współpracowaliśmy z zespołem, jeśli można to tak nazwać. Nadszedł czas na balladę „Kołysanka dla nieznajomej” - prawie wywołała łzy w moich oczach. Przeżycie ogormne, coś wspaniałego, przeszywajacego serce. Do tego znakomite solówki Pana Darka „zabiły”.

Zresztą muzycy Perfectu są genialni, w tym co robią prezentują najwyższą klasę, a poza tym uśmiechaja się do publiczności, utrzymują stały kontakt i pozują do zdjęć. Nie może być tutaj mowy o gwiazdroskim zachowaniu i za to im chwała! Za chwilę znów zaczęliśmy szaleć do szybkiego i ostrego uworu, by ponownie zwolnić na „Nie płacz Ewka”. I to był kolejny, przejmujacy i rozgrzewający serca kawałek. Co było jeszcze niesamowite - solówka perkusity Piotra Szkudelskiego. Nie chcę skłamać ale Pan Piotr chyba z 10 minut „walczył” z bębnami.

Powiem kolokwialnie, ale „szczena mi opadła”. To była miazga, do tego tak fantastyczna gra świateł, nie umiem wrazić podziwu.....I znów powrócliśmy go pełnej gry, śpiewaliśmy, bujaliśmy się i po 22:00 zespół nam podziękował. Jednak tak szybko nie poddaliśmy się, krzyk o bis zrobił swoje i Grzesiu wyszedł odśpiewując hymn „Niepokonani”. To była najpiękniejsza kompozycja, jaką mógł zakonczyć występ.

     Po koncercie udałam się na backstage, porozmawiałam z muzykami, zrobiłam pamiątkowe foty i śpiewajac „trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść” udałam się do domu....  Trzeba dodać, iż impreza trwała do rana, gdyż na małej scenie po koncercie grali dj-e, odbywała się dyskoteka.

    Organizatorzy pokazali na co ich stać. Dawno nie widziałąm tak dobrze przygotowanego festiwalu, gdzie nikt nie mógł narzekać na nudę, wszyscy mieli zapewnione atrakcje. Podsumowując: wspaniale przygotowane, wspaniale zagrane, wspaniale odebrane przez publikę. Życzę wszystkim udziału w tego typ imprezach, tak dobrze „rozegranych” i przystosowanych dla każdego.